Henk Sneevliet (1883-1942) groeide op in een arm Rotterdams gezin en ging op zijn zeventiende bij de spoorwegen werken. In 1902 sloot hij zich aan bij de SDAP. Hij werd het eerste socialistische gemeenteraadslid van Zwolle en in 1911 voorzitter van de vakbond van spoorwegarbeiders. Datzelfde jaar brak hij met de partij, die een staking niet wilde steunen.

In 1913 vertrok hij naar Nederlands-Indië. In Semarang trok hij de spoorwegbond VSTP in radicalere richting en richtte hij in 1914 de Indische Sociaal-Democratische Vereniging (ISDV) op, die in 1920 als eerste Aziatische partij toetrad tot de Communistische Internationale. Sneevliet was toen al uitgewezen. Voor de Komintern ging hij in 1921 naar Shanghai, waar hij de pas opgerichte communistische partij adviseerde over samenwerking met de nationalistische Kuomintang.

Terug in Nederland werd hij in 1924 voorzitter van het NAS. Hij koos de kant van Trotski's Linkse Oppositie, verliet in 1927 de CPN en richtte de Revolutionair Socialistische Partij op, vanaf 1935 de RSAP. In 1933 kwam hij, veroordeeld voor zijn steun aan de muiterij op De Zeven Provinciën, vanuit de gevangenis in de Tweede Kamer.

Na de Duitse inval van mei 1940 leidde Sneevliet het Marx-Lenin-Luxemburg-Front. Begin 1942 werd de leiding door verraad opgerold. Acht mannen kregen de doodstraf. Cor Gerritsen stierf in zijn cel, de zeven anderen werden op 13 april 1942 gefusilleerd.